Bugün 30 Ağustos 2009. Zafer bayramımız kutlu olsun!

30 Ağustos ile ilgili wikipedia içerisinde bulunan;  30 Ağustos Zafer Bayramı ve Başkomutanlık Meydan Muharebesi sayfaları incelenebilir. Ayrıca yine wikipedia içerisinde 30 Ağustos tarihinde gerçekleştiği belirtilen diğer önemli olayları inceleyebilirsiniz.

İş gezimiz nedeniyle düştüğümüz yollarda yaşadığımız eğlenceli ve ilginç olayların sonuncusu dönüş yolunda farklı bir boyut kazandı. Yolculuğun sonlarına doğru günün yorgunluğu nedeniyle sohbet etmek bile zorlaşınca yakalayabildiğimiz radyo kanallarındaki programları takip etmeye başladık.

Az sayıda yayın olmasının getirdiği tolerans yüksekliği sonucu melodi, anlam ve zaman geçirgeci arayışı esnedi. Radyo zaman öldürgeci olmanın dışında içeriği ile değerlendirilen bir kaynak haline geldi …

İşte tam bu sırada TRT FM’de Atalay Demiri ile Günün Sesi programını dinlemeye başladığımızı farkettik. Konu Türkiye’de Sağlık Sistemi idi … 

Konuyla ilgili yorumlarımı paylaşmak üzere programın numarası olan 0 312 444 11 12′yi çevirdim. Meşgul tonu ile sonuçlanan yaklaşık 4 denemenin ardından iletişim bilgilerimi bıraktım ve programa bağlanmak üzere haber bekleme durumuna geçtim.

Açıkça söylemek gerekirse iletişim bilgilerimi vermem ile birlikte olay farklı bir boyut kazandı ve yorucu yolculuğumuz stresli bir bekleyiş ile süslendi … Kısa bir süre sonra cep telefonum bir Ankara numarasından gelen iletişim talebi ile heyecan doruk noktaya ulaştı. “Neden aradım ki” ve “ne gerek var şimdi böyle bir heyecana” başlıklı sorulara ek olarak pazarlama uzmanımızın kahkahaları ile birlikte telefona cevap verdim. Tam bir TRT Türkçesi ile yayına alınacağım bilgisini bana ileten ilgili kişiyle konuştuktan sonra reklamlar eşliğinde yayına bağlanmayı beklemeye başladım. Radyodan da dinleme imkanı bulmak adına yaptığımız frekanslar arası gezimiz başarısız olunca telefon aracılığı ile maceraya devam etmenin tek çözüm olduğunu sonucuna vardım. Sonuçta reklamlar bitti ve programa yorumlarımla katıldım …

Radyo programında dile getirdiğim ve benden sonra programa katılanlardan edindiğim izlenimleri bu yazıda paylaşmak istiyorum. Konu Türkiye’de Sağlık Sistemi …

Öncelikle programda paylaştıklarıma değinmek istiyorum;

Eğer sağlık sisteminde problemler olduğunu iddia ediyorsak, her problemli alana yönelik çözüm önerilerinde yapılması gerektiği gibi, sağlık sistemindeki olmazsa olmazların durumunu incelememiz gerekiyor. Sağlık sisteminde katılımcı olarak; hasta, hasta yakını, doktor, hastane, sosyal güvence sistemleri, ilaç sağlayıcıları, eğitim kurumlaru gibi çok sayıda oyuncu bulunuyor. Dolayısı ile sorunsuz bir sistemden bahsedebilmek için öncelikle bu katılımcıların durumu ve doldurdukları pozisyondaki yeterlilikleri incelenmeli … Ekip çalışmasında aksayan her bir katılımcının, beklenen sonuçların elde edilmesinin önünde bir engel olduğu bilinen bir gerçektir.

Dolayısı ile öncelikle  sağlık sistemimizdeki problemleri arka arkaya sıralamak yerine öncelikle olması gerekenlerin durumunu inceleyerek başlayalım;

• Yeterli sayıda hastanemiz var mı ?
• Yeterli sayıda doktorumuz var mı ?
• Doktorlarımıza sunulan olanaklar yeterli mi ?
• Hastanelerimize sunulan olanaklar yeterli mi ?
• Ülkemizin dört bir yanındaki vatandaşlarımıza sağlık hizmetini aynı kalitede sunabiliyor muyuz ?
• Sağlık hizmetlerine ulaşmak kolay mı ?
• Sağlık güvencelerimiz olması gerektiği gibi mi ?
• Sağlık sisteminden yararlanmak için gerekli eğitim altyapısı vatandaşlarımıza verilmiş mi ?

Bu sorulara daha niceleri eklenebilir. Ancak yukarıda sorduğum 8 temel sorudan olumsuz cevap alan 1 (bir) tanesi bile olsa sistemin sağlıklı işlemeyeceği aşikardır …

Katıldığım radyo programında ve genellikle tartışıldığında sağlık sistemindeki sorunlar tek boyuttan incelenir. Bu boyutta “yetersiz doktorlar” ve “uygun olmayan ortam koşulları” çerçevesi dışına çıkamaz … Ancak sağlık sistemi böyle dar çerçevede incelenebilecek bir konu değildir. Sistemin işleyebilmesi için öncelikle olmazsa olmaz koşulların tam anlamıyla sağlanması gerekir.

Hemen bir senaryo oluşturalım; sağlık sisteminden yararlanmak için gerekli asgari eğitime sahip olmayan bir vatandaşımız, yeterli sayıda doktoru, hastalığına yönelik gerekli ilaçları ve donanımı bulunmayan bir hastanede nasıl tedavi olabilir ?

Benden sonra yayına katılan kişilerin ne yazık ki probleme “şikayet bildirimi” penceresinden bakıyor olması çözümsüzlüğün ve gelişmemizin önündeki en büyük engel. Biliyoruz ki sistemde aksaklıklar olabilir önemli olan bunların görülmesidir. Görmemiz güzel ancak bunları şikayet olarak tek taraflı değil de çözüm önerileriyle yaklaşmamız olması gerekendir …

Katıldığım bu radyo programı da gösterdi ki sorgulamaktan çok şikayet etme yolunu seçiyoruz. Konu ne olursa olsun, problemleri görüyorsak nedenlerini sorgulayarak çözüme odaklanmamız gerekir …

Doğrusunu söylemek gerekirse bu konuyla ilgili olarak söylenecek çok şey var, ancak yaklaşımlar çözüm odaklı olmadığı sürece anlamı yok …

Tartışmaların çözüm odaklı, yorumların çözüme yönelik ve amacın daha iyiye ulaşmak olması dileği ile …

“Zaman bulamıyorum” ve “zamanımı etkili kullanamıyorum” bahaneleri nedeniyle günlüğümle ilgilenemiyordum. Bunların üzerine “sanırım yazılarım okunmuyor” konulu ağırlaştırılmış ve taraflı yorumu da ekleyince istikrarlı bir şekilde günlük kavramından uzaklaşıyordum.

Yorumları, istatistikleri takip ediyordum ancak referans olarak yazılarımın gösterilmemesi ve hatta bağlantı bile ( çalıntı yazılar hariç ) verilmemesi beni açıkçası üzmeye başlamıştı. İşte tam da bu noktada Kaan tarafından paslanan soru ile karşılaştım. Yöneltilen soru bir süredir beni de düşündüren hatta ara ara kendime sorduğum soru; “son günlerde türk günlüklerinde neler oluyor, bir durgunluk var mı, yoksa aynı mükemmellikte devam mı ediyor” … Sorunun 5 (beş) alt başlık ile incelenmesi istenmiş. Alt başlıklar ise şöyle;

1. Sizce son dönemde Türk e-günlüklerindeki durgunluk fark edilir düzeyde mi?
2. Cevabınız evet ise, sizce bu durumun nedenleri neler?
3. Bu durgunluğu gidermek ve üretilen içeriğin kalitesini yükseltmek için Türk e-günlük yazarları olarak neler yapmalıyız, nelere dikkat etmeliyiz?
4. Eklemek istedikleriniz.
5. MiM’i en az 3 arkadaşınıza paslamanızı rica ediyorum.

Cevaplara ve yorumlara geçmeden önce soruyu eleştirmek istiyorum! Sorunun içerisinde “aynı mükemmellikte” kullanılmış. Ben buna hani mükemmellikte şeklinde bir karşı soruyla cevap vermek istiyorum! Yoksa bir süre öncesine kadar mükemmel bir durum vardı da ben mi kaçırdım ?

Sadece soruya yönelik yorumlarımla birden fazla yazı hazırlayabilirim ancak soruda bulunan “mükemmel” ifadesini alaycı olarak yorumluyor ve cevaplarıma geçiyorum;

Cevap 1

Bu soruya cevap verme hakkı aktif e-günlükleri olan veya e-günlükleri çok yakından takip edip yorumlarıyla katılımcı olanlarda. Yazının başında da belirttiğim gibi ben de, yayınlanma tarihleri arasındaki farklardan da görüleceği üzere, durgunluk dönemine girmiş bulunuyorum. Kabul ettiğim bir konu daha var ki o da diğer yazarları çok yakından takip edemiyorum ve katılımcı olamıyorum. Bahane bulmak kolay ve benim de bahanem hazır; zaman bulamıyorum.

Ancak şöyle bir düşünelim;

• takip edilesi yazarlar biliniyor mu ?
• e-günlük ile ilkokul mantığı ile tutulan günlüğün arasında fark olmamalı mı ?
• kaliteli içerik nedir ?
• düşüncelerimizi paylaşmaktan korkar mı olduk ?!?
• üretmek yerine tüketmeyi mi seçiyoruz ?
• paylaşmak zorumuza mı gidiyor ?
• zaten üreten bir yazar olarak ürettiklerimize karşılık bulamamak ve hatta ürettiklerimizin çalınıyor olması mı bizi sindiriyor ?

Bence bu sorulara yazar olsun olmasın cevap veren herkes ülkemizdeki e-günlük durgunluğunu anlayacaktır. e-günlükler pek anlaşılamamış olsa da çok değerli kaynaklar. Ancak bu değer içerikleriyle doğru orantılı. Günümüzde yeni moda, yeni medya anlayışı ve yeni yazarlık anlayışı e-günlükler üzerine yoğunlaşıyor. Peki biz bunun neresindeyiz ?

İlk soruya cevabıma gelince, EVET, Türk e-günlüklerinde durgunluk fark edilir düzeyde.

Cevap 2

Aslında ilk soruya verdiğim cevap içerisinde nedenler bulunuyor. Ancak yine de konuyu detaylandırmakta fayda var.

Tekrar ilk soruya bakacak olursak durgunluktan bahsediliyor. Durgunluk öncesi bir değişim hareketi olması gerekir ki bu da muhtemel bir yükseliş olduğuna işarettir. Türk e-günlük kullanımı ne zaman yükselişe geçti ?

Bence wordpress, blogger, blogcu vb. kullanımının artması Türk e-günlük dünyasının yükselişi anlamına gelmez. Hoş basit bir bakış açısı ile defterde olanlar internete yazılır oldu, evet amaca kısmen hizmet ediyor, ancak benim e-günlük anlayışım daha katı, daha katılımcı ve daha profesyonel. Ormandaki ağaçlara günlüğünüzün sayfalarını koparıp yapıştırmak ne kadar mantıklıysa, internette geleneksel günlük anlayışı ile yazar olmakta o kadar anlamlıdır.

Ağır bir cevap mı ? Hayır bence hafif bile …

İkinci soruya cevabıma gelince, sanırım günlük yazarları arasında sağlam bir bağ yok … Yazarları takip edebileceğimiz ve biraraya geldikleri kullanışlı bir ortam yok …

Cevap 3

Eğer yazarlar bir şekilde bir araya gelebilir ve gerçekten paylaşımı başalatabilirlerse bu durum ortadan kalkabilir.

Ancak bir araya gelmenin sonuçları olmalı, toplanıyorsak bir amaç için ve bir hedefe ulaşmak için olmalı. Kalitenin artması, özgün içeriğin önemi ve daha niceleri …

Bu konularla ilgili olarak hazırladığım yazılardan bazılarını tekrar hatırlatmak istiyorum; e-Yazar Olmak, Çalıntı İçerik ve Yaklaşımlar, Özgün İçerikte Bilgi Paylaşımı ve Türkçe’yi Korumak.

Üçüncü soruya cevabıma gelince, sanırım bir araya gelmek ve bazı standartları belirlemek gerekiyor. Konulara bakış açımız farklı olabilir ancak eğer yöntemlerimiz de uyuşmuyorsa nasıl bunu paylaşabiliriz ki ? Bugün yabancı e-günlük çalışmaları incelendiğinde başarılı olanların belli bir çizgisinin ve kalitesinin olduğu rahatlıkla görülecektir.

Cevap 4

Cevaplarıma ek yapabilmek için birilerinin yorum yapması gerektiğini düşünüyorum

Cevap 5

Bu konuyu paslayacağım kişiler; Ali, Erhan ve Barış.

Elektronik bankacılık işlemlerimi gerçekleştirmek üzere bir süredir ziyaret etmediğim Türkiye İş Bankası internet sitesini ziyaret ettim.

Beklenmedik, şaşırtıcı ve çok başarılı bir sonuç ile karşılaştım. İş Bankasının kalıplaşmış yapısı olduğuna dair bir önyargının sonucu olsa gerek yenilenen site tasarımı gerçekten etkileyici.

Umarım internet bankacılığı arayüzleri de benzeri şekilde yenilenir!

Günümüzde neredeyse her şehirde kentsel dönüşüm adı altında projeler yapılmaya başlandı. Görünen amaçlar arasında; küme çalışması tadında bloklar oluşturmak, bir (1) sene içerisinde değilde iki (2) sene içerisinde tıkanacak yollar yapmak, mini mini parklar bahçeler oluşturmak listelenebilir.

Tabii ki kentsel dönüşümün inanılmaz faydaları da vardır ancak görülen veya algılanılanın yerine çeşitli önerilerimi paylaşmak istiyorum.

Kabul etmek gereken çok önemli bazı noktalar bulunuyor. Şehirlerimiz dengesiz bir şekilde büyüyor. Tabii ki bir zamanlar bazı planlar doğrultusunda büyüme hedeflenmiştir. Ancak şehirlerimiz sadece hormonlu değil aynı zamanda dengesiz besleniyor. Felaket senaryoları düşünülmüyor. Büyüme hedefleri arazi fiyatları ve büyük müteahhitlerin eğilimleri doğrultusunda şekilleniyor.

Bence bu durum sadece muhtemel felaketlerin sonuçlarını ağırlaştırır! Şehirler büyüdükçe imkan sunmak yerine eziyet haline geliyorsa burada durup düşünülmesi gerekir!

Olması gerekenleri listelemek kısaca ütopya tanımı yapmak her zaman kolay olandır. Kolay olanı seçtiğimden değilde hayalini kurduğumdan örnekler vermek istiyorum.

• Yeşil olmayı yaşanan yer, yemyeşil … Bir kaşık bahçe değil, 10 metre park değil alabildiğine huzur dolu yeşil alanlar olmalı yaşanan yerde. Ürettiklerimiz ile kirlettiğimizi doğanın temizlemesine imkan vermek gerek …
• Deniz yok diye her köşe başına musluk grubu şeklinde havuz yapılmamalı …
• Ulaşım her vatandaşın bir arabası olmasını değilde gidilmek istenen her yere ulaşmaya imkan verecek toplu taşıma ağlarına yüklenmeli.
• Şehrin altı labirentler ile dolmalı, iki tane trafik ışığı için alsaft ziyan olmamalı … Yağmur yağdığında bağlantılar kopmamalı …
• Şehre uzaktan bakıldığında gökdelenler ile gecekonduların cepheleri değil de uyum ve pürüzsüzlük görülmeli.
• Alışveriş merkezleri ile kurukalabalıklara davetiye çıkarılmamalı …
• Sadece merkezlere değil şehrin çoğu noktasına alternatif yollar olmalı.
• Felaket senaryolarına hazırlıklar tam olmalı.
• Eğitim, sağlık, sanat, eğlence ulaşılabilir olmalı.
• Şehir kendine, sakinleri birbirine yabancılaşmamalı …

Günümüzde en kolay olan liste yapmak herhalde. İstemek ve hayal etmek bedava, en azından şimdilik

Tabii ki bunların nasıl yapılacağını veya hangisinin gerçekte yapılması gerektiğini değil de benim bu listeye yakınsama için önerimi paylaşacağım.

1. Öncelikle günümüz kentsel dönüşüm yaklaşımlarından olan “herkesi kutu gibi bloklara taşıyalım” projesi doğrultusunda hareket edilmeli. Özellikle yukarıda paylaştığım listeye uygun ve kritik bölgelerde olanları ivedilikle bu bloklara yerleştirmeli.
2. Sonrasında ise boşaltılan bölgelerde belirlenen değişikliklere başlanmalı.
3. Değişikliklerin tamamlanması ile belirlenen bölgeye geri dönme imkanı olanlar bloklardan tekrar yenilenen çevreye taşınmalı.
4. Sırasıyla her bir bölge için ihtiyaç duyuldukça kutu bloklardan yapılmalı,
5. Dönüşüm sonrası geri dönme imkanı olanlara öncelik verilmeli yoksa yönlendirilmeli,
6. Dönüşümün tamamlanması ile kutu bloklar yıkılmalı.

Kısa veya mantıklı bir çözüm gibi gözükmeyebilir ancak zaten mevcut yapıyı düzeltmek adına bir öneri.

Bugün 10 Kasım 2008.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün 70. ölüm yıldönümü …

Yazılacak ve söylenecek o kadar çok şey var ki …

Bayraklar yarıya indi, siren sesleriyle, saygıyla ve içe akıtılan gözyaşlarıyla saygı duruşunda duruldu … Sonsuz saygıyla anıyoruz!

Bugün 29 Ekim 2008 Çarşamba.

Cumhuriyetimizin 85. yılı! Kutluyoruz, yürekten, coşkuyla ve heyecanla!

Hepimize kutlu olsun!

Mayıs ayı içerisinde paylaştığım “iPhone Türkiye’ye Geliyormuş” yazısının ardından güncelleme yapmamın vakti gelmiş.

Özellikleri, kullanım alanları veya getirdiği yenilikleri bu yazı içerisinde incelemeyi düşünmüyorum.

Evet iPhone Türkiye’ye gelmiş. Turkcell ve Vodafone aracılığı ile çeşitli koşullarda iPhone sahibi olmak mümkün olmuş. Güzel tabii böyle teknolojik ürünlere gecikmeli olsa da ulaşmak … 3G henüz ülkemizde netleşmiş bir konu değil ancak zaten önemli olan üç ge filan değil.

Ekonomik kriz tüm dünyada kol gezmeye başlamış, büyük finans kuruluşları bir bir batmış, güçlü olduğu söylenen ülkeler “kemer sıkma” yolları arar olmuş ama gelin görünki ülkemiz de tek dert daha doğrusu yeni derdimiz iPhone almak. Herşeyi unuttuk iPhone almanın yollarını arar olduk. Alışveriş merkezlerinde her beş kişiden birinde iPhone olana kadar da devam eder herhalde.

Mevcut problemlerin üzerine yepyeni bir örtü daha …

Uzun süredir güncelleme yapamıyordum. Sanırım nedeni yoğunluk, iş, stres, zaman bulamama ve benzeri olabilir emin değilim.

Ancak güncelleme yapmamı gerektirecek bir sabah geçirdim. Çok yoğun geçen günlerime ek mesai gibi gelen bir yolculuk yaptım. Tabiiki yolculuk için özel araca sahip olmak çok büyük bir avantaj ancak o aracı sağlıklı bir şekilde kullanabileceniğiz yollar olduğunda …

Sabah sabah büyük bir iyi niyetle yollara döküldüm ve zamanında işimde olma hayalleri içerisindeydim. Yol boyunca karşılaştığım ise bu hayalleri kısa sürede hüsrana dönüştürdü … Önceki günlerde uyarı tabelası olmaması veya son metrelerde bulunan bilgilendirmeler nedeniyle yaşadığım sıkıntılara ek olarak yeni problemler ile karşılaştım!

Bugün Ankara’nın neredeyse en önemli yollarının hepsinde düzenleme, yıkım, asfaltlama vb. çalışmalar bulunuyor! Bu nedenle de bir yerden bir yere gitmek için alternatiflere mümkünse en erken saatlerde resmen saldırmak gerekiyor!

İki gün önce, bilgilendirme yapılmadığı için ve hatta uyarı tabelası bulunmadığı için neredeyse normal bir güne göre üç kat yol katetmek zorunda kaldım!

Bugün ise, alternatif yollara benim gibi saldıranlar yüzünden özel aracımla bir (1) saat boyunca trafikte oradan oraya sinir, stres, sıkıntı ve sıcak içerisinde yol aldım … Çözüm olacağı ifade edilerek yapılan tüm fantastik yol uygulamalarının tamamen tıkalı olduğunu gördüm.

Kişisel bir araca sahip olmak kesinlikle çok büyük bir şans. Benim yaşadığım sıkıntıları toplu taşıma aracı olduğu iddia edilen araçlarda geçirenlerin durumu ise ayrı bir inceleme konusu! Fakat bazı gerçekler artık görülmeli!

• Herkesin özel aracı olması gerekmiyor.
• Toplu taşıma araçları topluma taşımaya uygun olması gerekiyor!
• İnsanların toplu taşımaya özendirilmesi gerekiyor!
• Trafik sorunlarına günlük, 3 aylık veya benzeri çözümler üretmek yerine kalıcı çözümler üretmek gerekiyor!

Bu gerçeklere ek olarak önemli bir soru daha gündeme geliyor; acaba trafikte uygulanan bu yapboz yaklaşımları yerine pahalı olduğu iddia edilen toplu taşıma projeleri hayata geçirilse daha uygun mu olur ?

Özellikle sınav dönemlerinde gündeme gelen bir konu vardır. “Geleceğin Meslekleri”. Sınav öncesi, sınav sonrası ve hatta, eğer var ise, tercihlerin son saniyesine kadar geleceğin meslekleri tartışılır.

Eğitim hayatımız boyunca yaptığımız her çalışma, derslere gösterdiğimiz yakınlık, çoğunlukla ezber yeteneği, belirli süre içerisinde kutucukları doldurma yeteneğimiz ve benzeri çok sayıda değişken hayatımızın büyük bir bölümünü etkilemekte. Bu etkilerin her birinin ne kadar anlamlı olduğu veya küçük yaşta gösterilecek eğilimlerin ne kadar doğru desteklenerek şekillendiği ise başlı başına bir tartışma konusu.

Gençlerin gelecek kararını, yukarıda ifade ettiğim karmaşık ve kağıt üzerinde toplanamayacak formülvari etkileşimler etkilerken “geleceğin mesleği” başlıklı çalışmalar da derinden etkileyebiliyor.

Öncelikle “genç” ve “gelecek kararı” tanımlamalarına biraz açıklık getirmem gerekiyor;

Genç ilk paragraf içerisinde ifade ettiğim, hayatımız için belirleyici olan sınav veya sınavlar ile mücadele edenler olarak görülebilir. “Hayat bir sınavdır” ve “aslında her yaptığımız hayatımız için belirleyici” yaklaşımlarını bir kenara bıraktığımızda öğrenci seçme sınavı, özel okullar sınavı, anadolu liseleri sınavı, dil sınavları gibi çok sayıda sınavda elde ettiğimiz sonuçlar aslında hayatımızı derinden etkileyen sınavlar olabiliyor.

Gelecek kararı ise eğitim meslek, bulunduğumuz ve/veya bulunacağımız yer, yaşam şeklimiz gibi önemli yaşam bileşenlerimizde değişikliğe neden olacak karar olarak ifade edilebilir.

Günümüzde gelecek kararı verecek olan gençler incelendiğinde iki ana grup görülecektir;

Bir numaralı grup içerisindekiler ne yapacağından ve hedeflerinden emin olan kişiler bulunmaktadır. Bu kişiler hedefleri doğrultusunda hareket eder ve hedefe ulaşmak için çaba gösterirler. Hedef bir hayal olabilir veya bir kişiye özenilebilir veya günün koşulları belli ve değerleri sonucu şekillenmiş olabilir. Ancak önemli olan kişinin bir hedefi olması ve o doğrultuda hareket ediyor olmasıdır.

İkinci grup içerisindekiler şaşkınlık ve belirsizlik yaşayanlardır. Destek yetersizliği ve/veya hedef belirleyememe en büyük problemleridir. Gerekli destek verilse, doğru yönlendirilseler belki de çok başarılı olacak insanlar bu şaşkınlık ve belirsizlik içerisinde serseri kurşun gibidir. Sonuçta ulaşılacak kişiye yarar sağlayacağı gibi zarar da getirebilir.

Hangi grup incelenirse incelensin önemli olan doğru yönlendirme ve bilinçlendirmedir. Kişilerin niteliklerine ve becerilerine göre yapılmayan tercih felaket ile sonuçlanabilir. Kariyer, huzur, başarı, mutluluk ve benzeri doğru tercihlerin sonucunda elde edilebilir. Şans ve fantastik tesadüfler değerlendirilmemelidir …

Yazımın konusu olan “geleceğin meslekleri yalanı“na dönelim. Desteğin ve yönlendirmenin her iki grup genç için önemli olduğundan bahsetmiştim. Tercih ve sınav sürecinde yapılan son dakika bilgilendirmelerinin de etkileyici olduğundan bahsetmek gerekir. Nitekim, tercih konusunda yardımcı olanlar, bilip bilmeden atıp tutanlar ve benzeri çok sayıda etken son dakikada kişilerin tercihlerini etkileyebilir. Benzeri bir son dakika etkisi “geleceğin meslekleri” başlıklı çalışmalarda göze çarpmaktadır.

Geleceğin mesleği çalışmaları;

• o gün için popüler olan,
• mevcut durum ile yarın popüler olması beklenen,
• bugün ihtiyaç duyulan ve
• bugün çok kazanan

meslekleri sıralayan bir çalışmadır.

Ancak çalışmanın başlığı bile şaibelidir. Geleceği bu denli tahmin etme, öngörme becerisinin mantıklılığı ve hatta geleceğin ne getireceğinin belirsiz olduğu düşünüldüğünde sadece alışveriş listesi olarak düşünülebilir.

Çalışmanın içeriğine göre o gün başarılı olan veya yakında patlama yapması beklenen bir mesleğe ulaşmak için eğitimine yeni başlayan kişinin senelerini vermesi gerektiği düşünüldüğünde zaten anlamsız olduğu ortaya çıkacaktır. Kaldı ki geleceğin mesleği için ülkemizdeki kontenjanda önemlidir.

Acaba günümüz meslekleri için ne kadar imkan vardır ki geleceğin meslekleri için yorumlar yapılabilsin ? Devam etmek gerekirse her bir meslekte bulunan sayısız kişinin aynı koşullara sahip olmadığı da bilinen bir gerçektir.

Çalışmanın vurucu başlığı ve içeriğindeki toz pembe tablolar çekici olabilir. Yönlendirilmemiş ve desteklenmemiş kişiler için etkileyici olabilir. Hatta hedef olarak seçilebilir. Ancak bu çok tehlikelidir!

Bir gence, bu kişi kim olursa olsun, yapılabilecek en büyük kötülük yanlış yönlendirmedir. Kişinin yetkinlikleri, nitelikleri, yapabilecekleri ve daha birçok özelliği bir kenara atılarak bu şekilde itmektir. Tabii ki her bir birey için birebir destek olmak veya yönlendirmek hayal gibi gelebilir. Ancak olması gereken budur. Büyük iş ve hayat kazalarının önüne geçmenin en önemli yolu doğru yönlendirme, bilgilendirme ve desteklemedir. Günümüzde çok sayıda öğrenci ve çalışan, aldığı eğitimden, mesleğinden, hedeflerinden, yaptıklarından, yaşadıklarından dolayı pişmanlık duymaktadır. Bu durum çok ama çok acıdır ve büyük bir yanlışlığa işaret etmektedir. Bu tabloya bakıldığından başarı ve ilerleme nasıl beklenebilir ? Huzur, mutluluk, birliktelik ve problemlerin çözülmesi nasıl hedeflenebilir ?

Çok basit iki örnek ile konuyu desteklemek istiyorum. Bilgisayar mühendisliği geleceğin mesleği idi bir zamanlar. Belki halen öyledir. Ben bir Bilgisayar Yüksek Mühendisiyim. Doğal olarak benim gibi bilgisayar mühendisi olan çok sayıda arkadaşım da var. Ben bu seçimi hayalim ve hedefim olduğu için yaptım. Ancak seçimini bahsettiğim “geleceğin mesleği” başlıklı araştırmalar ile yapan tanıdıklarımda oldu. Sonuç tam bir hüsran. Ben bu seçimi yaptığım için mutlu olabilirim ya da en azından aşırı pişman değilim ancak rahatlıkla ifade edebilirim ki kesinlikte geleceğin mesleği gibi bir rüya içerisinde değiliz. En azından ülkemizde. Sonuçta günümüzde bir bilgisayar mühendisine bilim işçisi olarak bakılıyor. Bilmeyenler için oturup iki (2) satır kod yazarak işlerini bitiriyor ama yorumlar detaylandırıldığında neredeyse teknisyen hizmetleri bekleyenler bile oluyor. Tabii ki çok büyük başarılar elde etmiş kişiler vardır. Fakat bu başarılar başta bahsettiğim gibi şans faktörünü bir kenara bıraktığımızda zaten o kişilerin başından beri hayalleri ve hedeflerinin net olmasının sonucu değil midir ? Bir başka geleceğin mesleği genetik mühendisliği idi. Ülkemizde kaç kişi genetik mühendisi olabildi ve ne imkanlar ile çalışabildi ? Elde ettikleri başarılar bilgisayar mühendisleri gibi kaç defa gündeme geldi ? Bir (1) veya iki (2) ?

Geleceğin mesleği diye bir meslek yoktur. Geleceğin mesleği denildiği andan itibaren akına uğrayan meslek vardır. Bu tanımlama son derece yanlıştır. Doğrusu; günümüz koşulları ve ilerlediğimiz yol düşünüldüğünde ihtiyaç duyulabilecek mesleklerdir. Ancak yarın atılacak bir adım ile tamamen hüsran olacak bir meslekte olabilir.

Araştırılması ve incelenmesi gereken o kişiye, o gence özel/uygun meslektir. Geleceğin mesleği değil, o gencin geleceğindeki meslektir.